Wchodzisz i wiesz

– Jeśli słuchamy rosyjskiej propagandy, samego Putina i jego otoczenia, nie ma żadnych sygnałów, że wojna mogłaby się wkrótce skończyć – podkreślił w rozmowie z agencją Unian.

Zdaniem Kasparowa problemem Kremla nie jest dziś nawet zakończenie wojny, ale sama perspektywa zawieszenia broni. Oznaczałoby to bowiem konieczność rozwiązania kwestii armii liczącej około miliona ludzi.

– To milion osób, często przyzwyczajonych do przemocy i zupełnie innego trybu życia. Już powrót kilku tysięcy powoduje wzrost przestępczości i napięcia społeczne. Milion to byłaby katastrofa – ocenił.

Jak dodał, Putin obawia się konsekwencji społecznych takiego scenariusza, dlatego potrzebuje, by wojna trwała.

– Putin boi się swoich żołnierzy wracających do domu. Dlatego musi ich zmuszać do dalszej walki – zaznaczył.

Kasparow ocenił, że dotychczasowe próby rozmów były od początku skazane na fiasko, ponieważ nie dotyczyły realnego pokoju.

– To nie były rozmowy o pokoju. To była próba zawarcia układu między Trumpem a Putinem – powiedział, dodając, że Ukraina miała zostać zmuszona do zaakceptowania niekorzystnych warunków. Według opozycjonisty wojna stała się dla Putina mechanizmem podtrzymywania reżimu, który bez konfliktu zewnętrznego nie jest w stanie funkcjonować. Ostrzegł on jednak, że nawet mało prawdopodobne zawieszenie broni w Ukrainie mogłoby oznaczać próbę przeniesienia konfliktu w inne miejsce.

– To oznaczałoby konieczność szukania nowych celów wojny, najpewniej w państwach bałtyckich – stwierdził.

Jego zdaniem Europa coraz wyraźniej zaczyna rozumieć, że agresja Rosji nie dotyczy wyłącznie Ukrainy.

– To jest wojna z Ukrainą, ale także z Europą, NATO i całym wolnym światem – ocenił. Kasparow zwrócił też uwagę na pogarszającą się sytuację finansową Rosji oraz rosnące napięcia wewnętrzne, w tym konflikt między aparatem represji a światem biznesu. – Coraz więcej Rosjan zadaje sobie pytanie: jak długo jeszcze trzeba walczyć? – zaznaczył.

Sprawdź też: Lawina w Alpach. Wykoleił się pociąg z niemal setką pasażerów

Aneksy dotyczą trzech odcinków A4: granica woj. opolskiego – węzeł Brzęczkowice, węzeł Brzęczkowice – węzeł Byczyna oraz węzeł Byczyna – węzeł Balice I. Łącznie to 120 km autostrady.

Jak przekazał Klimczak podczas briefingu w Krakowie, podpisane aneksy dotyczą zaplanowania i przeanalizowania rozbudowy A4 o trzeci i czwarty pas ruchu.

– To nie jest opcja, to jest konieczność. Autostrada A4 musi zostać jak najszybciej rozbudowana – podkreślił minister, wskazując, że na niektórych odcinkach ruch przekracza 100 tys. pojazdów na dobę.

Inwestycja ma objąć nie tylko poszerzenie jezdni, ale także budowę nowych miejsc obsługi podróżnych oraz przebudowę i budowę kilkuset obiektów inżynieryjnych, m.in. węzłów, zjazdów i wiaduktów. Autostrada ma być również autonomiczna energetycznie – z wykorzystaniem odnawialnych źródeł energii i magazynów energii.

– Ta droga ma być najnowocześniejszą w Polsce – bezpieczną, o znaczeniu krajowym i międzynarodowym – dodał Klimczak.

Minister zapowiedział także demontaż punktów poboru opłat na odcinku Kraków–Katowice. Od 16 marca 2027 roku A4 ma być bezpłatna dla samochodów osobowych i motocykli oraz przejść pod zarząd Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad.

– Nie przedłużymy umowy z koncesjonariuszem. Od tego dnia drogą będzie zarządzać GDDKiA – zaznaczył.

Klimczak przypomniał również, że resort infrastruktury przeznaczył 2,5 mld zł na modernizację najstarszego odcinka Południowej Obwodnicy Krakowa między węzłem Balice a zjazdem na drogę krajową nr 7. W planach jest m.in. poszerzenie trasy, budowa nowego węzła w rejonie lotniska Kraków Airport oraz nowego mostu przez Wisłę. Wicepremier i minister obrony narodowej Władysław Kosiniak-Kamysz ocenił, że dzięki tym inwestycjom w Małopolsce łączą się dziś bezpieczeństwo i infrastruktura.

– To przełom infrastrukturalny dla regionu i wielki sukces rządu. Małopolska staje się największym placem budowy w kraju – podkreślił.

Czytaj również: Katastrofa lotnicza przez brudną szybę. Przeżył tylko pies

19 lutego 2026 r. o godz. 11:00 Trybunał Konstytucyjny rozpozna skargę konstytucyjną dotyczącą zakresu i sposobu rozpoznania wniosku o zbadanie wymogów niezawisłości i bezstronności sędziego sądu administracyjnego.

Trybunał Konstytucyjny dokona kontroli zgodności:
1) art. 5a § 1, § 10 i § 11 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, rozumianego w ten sposób, że „dopuszczalne jest rozpoznanie wniosku o zbadanie wymogów niezawisłości i bezstronności sędziego przez sąd, który nie spełnia wymogów bezstronności i niezawisłości, albowiem jego skład tworzą sędziowie:
- powołani na urząd sędziego w procedurze nominacyjnej z udziałem Krajowej Rady Sądownictwa, której ukształtowanie nastąpiło z pominięciem statuowanej w art. 4 Konstytucji RP zasady, by każdy organ władzy posiadał legitymację demokratyczną oraz działającej na podstawie przepisów, co do których brak zgodności z Konstytucją stwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyrokach: SK 43/06, SK 7/06, K 25/07, K 40/07, SK 57/06, K 62/07, K 5/17 oraz
- sędziowie, którzy kwestionują sposób ukształtowania składu Krajowej Rady Sądownictwa na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 2017 r. oraz kwestionują status sędziów powołanych od marca 2018 r., a także są - jako członkowie Komisji Kodyfikacyjnej stanowiącej wewnętrzny organ Rady Ministrów - bezpośrednio podlegli Premierowi i Ministrowi Sprawiedliwości”,
z art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP;
2) art. 5a § 10 i § 11 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, rozumianego w ten sposób, że „dopuszczalne jest rozpoznanie wniosku o zbadanie wymogów niezawisłości i bezstronności sędziego bez zapewnienia sędziemu gwarancji procesowych przysługujących mu jako uczestnikowi postępowania o zbadanie wymogów niezawisłości i bezstronności przez naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, naruszenie zasady jawności, transparentności w procedurze losowania składu orzekającego według jawnych przejrzystych kryteriów oraz zastosowanych metod; pozbawienie możliwości wysłuchania, pozbawienie możliwości skorzystania z procesowych środków ochrony, co prowadzi do naruszenia prawa do sądu”,
z art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP;
3) art. 5a § 18 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, rozumianego w ten sposób, że „dopuszczalne jest rozpoznanie wniosku o zbadanie wymogów niezawisłości i bezstronności sędziego bez zapewnienia sędziemu gwarancji procesowych poprzez wyłączenie w postępowaniu odpowiedniego zastosowana przepisów o zażaleniu”,
z art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP;
4) art. 5a § 1, § 5 i § 6 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, rozumianego w ten sposób, że „dopuszczalne jest abstrakcyjne zbadanie wymogów niezawisłości i bezstronności sędziego z pominięciem konkretnych negatywnych przesłanek uwzględnienia wniosku tj. «okoliczności danej sprawy», «okoliczności dotyczących uprawnionego», «charakteru sprawy» oraz przyjęcie, że brak dowodów wpływu ewentualnego braku bezstronności i niezawisłości na «okoliczności niniejszej sprawy», «okoliczności dotyczących uprawnionego» i «charakteru sprawy» nie stoi na przeszkodzie merytorycznemu rozpoznaniu wniosku”,
z art. 60 w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 2 oraz art. 178 ust. 1, art. 179 i art. 180 ust. 1 i 2 Konstytucji RP;
5) art. 5a § 1 w związku z art. 5a § 5 i § 6 w związku z art. 5 § 1c ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, rozumianego w ten sposób, że „dopuszcza kwestionowanie niezawisłości i bezstronności sędziego sądu administracyjnego z powodu okoliczności towarzyszących jego powołaniu, dopuszcza merytoryczną ocenę prawomocnej uchwały Krajowej Rady Sądownictwa, będącej podstawą powołania na urząd sędziego”,
z art. 60 w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 2 oraz art. 178 ust. 1, art. 179 i art. 180 ust. 1 i 2 Konstytucji RP;
6) art. 5a § 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, rozumianego w ten sposób, że „dopuszcza kwestionowanie niezawisłości i bezstronności sędziego sądu administracyjnego wyłącznie na podstawie «okoliczności towarzyszących powołaniu», dopuszcza merytoryczną ocenę prawomocnej uchwały Krajowej Rady Sądownictwa przez przyjęcie, że «okoliczności towarzyszące powołaniu» są zawarte w prawomocnej uchwale Krajowej Rady Sądownictwa oraz dopuszcza kwestionowanie niezawisłości i bezstronności sędziego sądu administracyjnego wyłącznie na podstawie okoliczności przytoczonych w uchwale, z pominięciem ustawowego obowiązku udowodnienia przez uprawnionego istnienia powyższych niedostatków i powiązania ich z konkretną sprawą i okolicznościami dotyczącymi Wnioskodawcy”,
z art. 60 w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 2 oraz art. 178 ust. 1, art. 179 i art. 180 ust. 1 i 2 Konstytucji RP;
7) art. 5a § 1, § 5 i § 6 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, rozumianego w ten sposób, że „dopuszcza w sprawie dotyczącej oceny bezstronności i niezawisłości sędziego sądu administracyjnego wykreowanie pozaustawowych warunków do objęcia urzędu sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego”,
z art. 60 w związku z art. 32 ust. 1 w związku z art. 7 Konstytucji RP;
8) art. 5a § 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, rozumianego w ten sposób, że „dopuszcza w sprawie dotyczącej oceny bezstronności i niezawisłości sędziego sądu administracyjnego zbadanie aktu powołania przez Prezydenta RP na urząd sędziego”,
z art. 60 w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 2 oraz art. 178 ust. 1, art. 179 i art. 180 ust. 1 i 2 Konstytucji RP.

Skarga konstytucyjna wniesiona została w wyniku  postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, który wydał postanowienie z grudnia 2024 r. w sprawie oddalenia zażalenia Skarżącej na postanowienie NSA z października 2024 r. w przedmiocie wyłączenia sędziego NSA od rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki, tym samym orzekając ostatecznie o określonych w Konstytucji wolnościach lub prawach Skarżącej.

Skarżąca wskazuje, że zaskarżone postanowienie narusza jej podmiotowe prawa publiczne tj. prawo do sądu, prawo do adekwatności rozwiązań ustawodawczych do zakładanego celu regulacji; prawo do uzyskania zgodnego z prawdą materialną rozstrzygnięcia sądowego i wywodzone z niego prawo do sprawiedliwie ukształtowanej procedury i zostało wydane na podstawie przepisów niezgodnych z art.45 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.

Ponadto zdaniem Skarżącej zaskarżone postanowienie narusza prawo Skarżącej do sprawowania urzędu sędziego, prawo równego dostępu do służby publicznej, prawo do ochrony przed środkami, które mogą zagrozić niezawisłości i autonomii sędziowskiej, które wynikają z kilku norm konstytucyjnych, pozostających we wzajemnym powiązaniu, tj art. 60 w zw. z art. 31 ust. 3 w zw. z art. 2 Konstytucji oraz art. 178 ust. 1, art. 179 i art. 180 ust. 1 i 2 Konstytucji RP.

Skład orzekający Trybunału Konstytucyjnego: sędzia TK Jarosław Wyrembak - przewodniczący, sędzia TK Stanisław Piotrowicz - sprawozdawca, sędzia TK Rafał Wojciechowski, prezes TK Bogdan Święczkowski, sędzia TK Andrzej Zielonacki.

Do katastrofy doszło w środę 12 lutego około godziny 17.30. Samolot Beechcraft A36 zahaczył o przewody energetyczne w pobliżu miejscowości Brownsboro we wschodnim Teksasie i zarył przednią częścią w ziemię w pobliżu budynków mieszkalnych. 

Lokalne media informują, pilot zgłosił kontrolerom potrzebę awaryjnego lądowania. Do wypadku doszło, gdy próbował posadzić awionetkę.

Pilot Ron Timmermans i jego żona Barbara zginęli na miejscu. Katastrofę przeżył tylko ich pies. Nikt na ziemi nie odniósł obrażeń.

Federalna Agencja Awiacji (FAA) opublikowała wstępny raport w sprawie tragedii. Urzędnicy ustalili, że Timmermans zgłosił konieczność awaryjnego lądowania z powodu „oleju pokrywającego przednią szybę”. Pełny raport powstanie w oparciu o ustalenia także śledczych z Narodowej Rady Bezpieczeństwa Transportu (NTSB).

Piesek zostanie adoptowany przez bliskich Timmermansów.

Czytaj także: Samolot do samodzielnego montażu rozbił się na podwórku

Tematem zajął się zespół z niemieckiego Uniwersytetu w Bonn. Poprzednie badania nie dały jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy to uszkodzenie genetyczne może być przekazywane z rodzica na dziecko – zwrócono uwagę w artykule w magazynie „Scientific Reports”.

Tym razem naukowcy skupili się na innym aspekcie. Zamiast wychwytywać nowe mutacje DNA w kolejnym pokoleniu, poszukiwali tak zwanych skupionych mutacji de novo (cDNM), czyli dwóch lub więcej mutacji w bliskim sąsiedztwie, występujących u dzieci, ale nie u rodziców. Założono, że byłyby to mutacje wynikające z pęknięć w DNA rodziców spowodowanych ekspozycją na promieniowanie.

„Zaobserwowaliśmy znaczący wzrost liczby cDNM u potomstwa napromieniowanych rodziców, a także potencjalny związek między szacunkową dawką (promieniowania) a liczbą cDNM u danego potomstwa” – wskazali badacze.

„Pomimo niepewności co do dokładnej natury i ilości zaangażowanego promieniowania jonizującego, niniejsze badanie jest pierwszym, które dostarcza dowodów na istnienie międzypokoleniowego wpływu długotrwałej ekspozycji ojca na małe dawki promieniowania jonizującego na ludzki genom” – podkreślili.

Eksperyment polegał na zsekwencjonowaniu całego genomu 130 dzieci pracowników biorących udział w usuwaniu skutków katastrofy w Czarnobylu. Tak zwani likwidatorzy byli grupą żołnierzy, strażaków, górników i cywilów, których narażano na ogromne dawki promieniowania – gasili pożar elektrowni, budowali sarkofag czy prowadzili prace dekontaminacyjne. Było ich według szacunków od 600 tysięcy do miliona. Wielu zmarło wkrótce po interwencji, inni często zapadali na nowotwory.

Genom dzieci likwidatorów porównano z genomem 110 dzieci operatorów niemieckich radarów wojskowych, którzy prawdopodobnie byli narażeni na tak zwane promieniowanie błądzące, oraz 1275 dzieci rodziców nienarażonych na promieniowanie, które posłużyły jako grupa kontrolna.

Badacze stwierdzili średnio 2,65 cDNM na dziecko w grupie badanej w Czarnobylu, 1,48 na dziecko w grupie badanej w Niemczech i 0,88 na dziecko w grupie kontrolnej. W ich ocenie liczby te są prawdopodobnie zawyżone ze względu na szum w danych, ale nawet po wprowadzeniu korekt statystycznych różnica była nadal znacząca.

Ustalono także, że wyższa dawka promieniowania dla rodzica zazwyczaj oznaczała większą liczbę cDNM u dziecka. Jest to zgodne z teorią, że promieniowanie tworzy cząsteczki znane jako reaktywne formy tlenu, które są zdolne do rozrywania nici DNA.

Naukowcy przyznali jednak, że ryzyko dla zdrowia powinno być stosunkowo niewielkie – nie stwierdzono zwiększonego ryzyka zachorowania u dzieci rodziców narażonych na działanie promieniowania. Wynika to po części z faktu, że wiele cDNM prawdopodobnie znajduje się w „niekodującym” DNA, a nie w genach bezpośrednio kodujących białka.

„Biorąc pod uwagę niewielki ogólny wzrost liczby cDNM po narażeniu ojca na promieniowanie jonizujące i niewielki odsetek genomu kodujący białka, prawdopodobieństwo, że u potomstwa narażonych rodziców wystąpi choroba wywołana przez cDNM, jest minimalne” – wskazali badacze.

Kluczowy wniosek jest jednak taki, że długotrwała ekspozycja na promieniowanie jonizujące może pozostawić niewielkie ślady w DNA przyszłych pokoleń. Podkreśla to potrzebę zachowania środków ostrożności i starannego monitorowania osób narażonych na ryzyko. Jest to szczególnie ważne w kontekście ataków Rosjan na obiekty energetyczne w Ukrainie, także elektrownie jądrowe.

„Możliwość przekazania zmian genetycznych wywołanych promieniowaniem następnemu pokoleniu budzi szczególne obawy u rodziców, którzy mogli być narażeni na wyższe dawki promieniowania jonizującego lub narażeni potencjalnie przez dłuższy okres niż jest to uważane za bezpieczne” – zaznaczyli badacze.

Czytaj także: Eksperci alarmują w sprawie Czarnobyla. „Powłoka przestała izolować”