Wchodzisz i wiesz

Jak potwierdzono PAP w Sądzie Okręgowym w Warszawie, wniosek prokuratury w sprawie ENA wobec byłego ministra trafił do referatu sędziego Dariusza Łubowskiego, który we wtorek został odwołany z funkcji kierownika sekcji ds. międzynarodowych do spraw z zakresu prawa karnego.

Jeszcze we wtorek wpisie na portalu X przewodnicząca KRS Dagmara Pawełczyk-Woicka opublikowała zdjęcie pisma Prezes Sądu Okręgowego Beaty Najjar do sędziego Łubowskiego o odwołaniu z funkcji. Jego następcą – jak napisała przewodnicząca KRS – „został sędzia T. Grochowicz”.

Szef MS Waldemar Żurek, pytany w środę o przyczyny odwołania Łubowskiego z funkcji kierownika sekcji, stwierdził, że wynika ono „z problemów organizacyjnych”, a decyzja wiązała się z trudnościami funkcjonowania jednoosobowej sekcji, a nie z treścią orzeczeń sędziego.

O orzeczeniach sędziego Dariusza Łubowskiego zrobiło się głośno na przestrzeni ostatnich kilku miesięcy. W październiku ub.r. sędzia ten odmówił wydania władzom niemieckim obywatela Ukrainy Wołodymyra Żurawlowa, uchylił też wobec niego areszt. Mężczyzna był poszukiwany ENA jako podejrzany o wysadzenie gazociągu Nord Stream.

Z kolei w grudniu 2025 r. decyzją sędziego Łubowskiego sąd uchylił ENA wobec byłego wiceministra sprawiedliwości i posła PiS Marcina Romanowskiego wydany w ramach śledztwa dot. działalności Funduszu Sprawiedliwości.

Czytaj też: Wniosek o Europejski Nakaz Aresztowania wobec Ziobry

Szef MS, prokurator generalny Waldemar Żurek w komunikacie wydanym wtedy przez resort zaznaczał, że „zadziwia” argumentacja zawarta w uzasadnieniu, w szczególności „tezy o rzekomym łamaniu przez władzę wykonawczą praw człowieka, wolności obywatelskich oraz porządku konstytucyjnego”. „Pada tam nawet stwierdzenie, że obecną sytuację w Polsce można określić mianem ‘kryptodyktatury’, co jest całkowicie niemerytoryczne i nieakceptowalne” – wskazywał Żurek.

Jeden z obrońców zarówno Ziobry jak i Romanowskiego mec. Bartosz Lewandowski ocenił na początku lutego, że sprawa sędziego Łubowskiego wskazuje na „represję”, w związku z wydanym przez sędziego orzeczeniem które „po prostu nie podobało się władzy”. – Te represje (...) wskazują na to, że w tej konkretnej sprawie, Funduszu Sprawiedliwości, sędziowie mogą bać się podejmować decyzje – ocenił na początku lutego mec. Lewandowski.

Zbigniew Ziobro jest podejrzany o popełnienie łącznie 26 przestępstw. 

Czytaj też: Mec. Kalisz: W sprawie aresztu dla Ziobry sąd nie miał innego wyboru

Anna Podedworna sama skontaktowała się z policją w Derbyshire w 2025 roku, mówiąc, że ​​ciało Izabeli Zabłockiej można odnaleźć na posesji domu w Princes Street w Derby.

Choć 40-letnia kobieta zaprzeczała, by zabiła swoją partnerkę, ława przysięgłych uznała ją za winną.

W środę Sąd Koronny w Derby skazał ją na karę dożywotniego więzienia z minimalnym wyrokiem 21 lat pozbawienia wolności.

Wydając wyrok na Podedworną, sędzia argumentował: „Nie okazałaś żadnej skruchy. Nie zasługujesz na uznanie za opóźniony kontakt z policją. Zrobiłaś to tylko po to, by przedstawić fałszywą wersję śmierci Izabeli”.

Morderczyni i jej ofiara przeprowadziły się razem z Polski do Wielkiej Brytanii w poszukiwaniu pracy. Wkrótce po tym Podedworna zabiła Izabelę Zabłocką. Jak ustalili śledczy, sprawczyni poćwiartowała ciało Izabeli, przecinając je na pół dużym nożem.

Podedworna pracowała wcześniej jako wykwalifikowana rzeźniczka. Jej praca polegała na „odkostnianiu i porcjowaniu tusz indyków przy użyciu dużego noża”.

Ciało Izabeli pochowała w ogrodzie za domem. Na miejscu ukrycia zwłok ułożyła betonową płytę.

Za datę zaginięcia Izabeli Zabłockiej uznano 29 sierpnia 2010 roku. Jej córka Katarzyna miała 9 lat, gdy pożegnała się z matką. Zamieszkała wówczas Gryficach wraz z babcią, matką Izabeli.

– Nie pamiętam, żebym rozpaczała. Mama wytłumaczyła mi, że jak tylko zarobi trochę pieniędzy, wróci. Miałyśmy szybko znów się spotkać – opowiadała w zeszłym roku w rozmowie z portalem TVP.Info 25-letnia wówczas Katarzyna Zabłocka.

Całą rozmowę z córką Izabeli przeczytasz tutaj: 15 lat temu Polka zaginęła w Anglii. Po latach jej córka poznała okrutną prawdę

– Jeśli marszałek Sejmu ma z urzędu dostęp do informacji ściśle tajnych, służby i tak muszą zweryfikować, czy może on faktycznie zostać z nimi zapoznany – powiedział Marek Biernacki, były szef MSWiA i minister sprawiedliwości, a obecnie jeden z najdłużej zasiadających członków sejmowej komisji ds. służb specjalnych.

We wtorek marszałek Sejmu Włodzimierz Czarzasty poinformował, że Prezydium Sejmu odrzuciło wniosek PiS o zwołanie dodatkowego, tajnego posiedzenia izby. Posłowie PiS chcieli, aby marszałek wyjaśnił m.in., dlaczego w przeszłości nie wypełnił ankiety bezpieczeństwa. W środę sprawą ewentualnych kontaktów Czarzastego z obywatelami Rosji ma zająć się Rada Bezpieczeństwa Narodowego.

Choć w obecnej kadencji – jeszcze jako wicemarszałek – Czarzasty reprezentował Lewicę w komisji ds. służb specjalnych, nie uzyskał dostępu do informacji oznaczonych klauzulą „ściśle tajne”. Nie złożył bowiem szczegółowej ankiety bezpieczeństwa, która umożliwia służbom przeprowadzenie postępowania sprawdzającego i ewentualne wydanie certyfikatu dostępu do najwyższego poziomu tajności.

W praktyce oznaczało to, że gdy komisja omawiała materiały o najwyższej klauzuli, musiał opuszczać posiedzenie.

W ostatnich dniach rozgorzała publiczna dyskusja na temat podobnych przypadków. Rzecznik rządu Adam Szłapka stwierdził, że w latach 2015–2019 Paweł Kukiz – ówczesny wiceprzewodniczący komisji – przez pierwsze dwa-trzy lata nie wypełniał ankiety bezpieczeństwa. Kukiz stanowczo temu zaprzeczył, podkreślając na portalu X, że już od 2016 r. posiadał certyfikat i dostęp do wszystkich klauzul, w tym „ściśle tajne”.

Czytaj także: Burza nad ustawą praworządnościową. „Prezydent i tak nie podpisze”

Członkowie komisji byli pytani o to, czy pamiętają podobne sytuacje, gdy poseł zasiadający w komisji przez dłuższy czas nie posiadał dostępu do informacji ściśle tajnych.

Waldemar Andzel (PiS), były przewodniczący komisji w VIII i IX kadencji, przyznał, że nie przypomina sobie takiego przypadku.

Marek Biernacki (PSL-TD), który był członkiem komisji w III, V, VI, VII, VIII i IX kadencji wskazał, że zdarzało się, iż posłowie składali ankietę z opóźnieniem, jednak sytuacji, by ktoś przez dwa lata jej nie wypełnił, nie pamięta. Dodał, że na początku obecnej kadencji niemal cała komisja – poza nim i Andzelem – nie miała dostępu do klauzuli „ściśle tajne”, jednak pozostali posłowie z czasem uzyskali certyfikaty. Wyjątkiem był Czarzasty.

Niektórzy politycy Lewicy sugerują, że Czarzasty mógł zakładać, iż jako marszałek Sejmu i tak otrzyma dostęp do wszystkich informacji. Biernacki podkreśla jednak, że formalne uprawnienia to nie wszystko. – Ciężar odpowiedzialności spada na służby. Jeżeli ma teraz z urzędu dostęp do informacji ściśle tajnych, to służby i tak muszą weryfikować, czy jest osobą, której można tych informacji udzielić. To nie jest tak, że otrzymuje wszystkie tajne informacje z automatu – wyjaśnił.

W takim przypadku – zaznaczył – powody odmowy powinny zostać przedstawione premierowi. Z deklaracji ministra Tomasza Siemoniaka wynika jednak, że w sprawie Czarzastego taka sytuacja nie miała miejsca.

Czytaj także: W Polsce 2050 jedna bitwa po drugiej. 18 posłów przedstawiło żądania

Komisja ds. służb specjalnych powstała w kwietniu 1995 r. w Sejmie II kadencji. Jej utworzenie było reakcją na pojawiające się zarzuty o nieformalny wpływ służb specjalnych na życie polityczne.

W przeszłości komisja była punktem wyjścia do powoływania innych ciał nadzwyczajnych – m.in. w sprawie tzw. afery Oleksego czy komisji śledczej ds. PKN Orlen. Jej działalności często towarzyszyły polityczne spory.

Na początku funkcjonowała zasada rotacyjnego przewodnictwa, obejmowanego przez przedstawicieli opozycji. W IV kadencji doszło do poważnego konfliktu o skład komisji, gdy większość SLD ograniczyła jej liczebność do pięciu osób. Ostatecznie rozszerzono ją do dziewięciu członków, zapewniając reprezentację wszystkim klubom.

Spory wywoływały także kandydatury poszczególnych posłów, m.in. Antoniego Macierewicza czy Mariusza Kamińskiego. W 2015 r. zrezygnowano z rotacyjnego przewodnictwa, a po wyborach w 2023 r. przywrócono tę zasadę.

Siedmioosobowa komisja ds. służb specjalnych zapoznaje się z informacjami o kluczowych działaniach służb, analizuje ewentualne nieprawidłowości oraz opiniuje projekty aktów prawnych dotyczących służb specjalnych. Do jej kompetencji należy także opiniowanie budżetu w części dotyczącej służb oraz kandydatur na stanowiska ich szefów i zastępców.

Obecnie w skład komisji wchodzą: Kazimierz Plocke (KO, przewodniczący), Zbigniew Konwiński (KO) i Krzysztof Tuduj (Konfederacja) – wiceprzewodniczący, a także Marek Biernacki (PSL-TD), Mirosław Suchoń (Polska 2050), Zbigniew Hoffman (PiS) oraz Dariusz Wieczorek (Lewica), który zastąpił Włodzimierza Czarzastego.

Czytaj także: Śledztwo ws. wypadku Szydło. Prokuratura wzywa osiem osób

Pytanie prawne czy art. 93d § 1 kodeksu karnego, w zakresie w jakim pozwala na stosowanie środka zabezpieczającego w postaci pobytu w zakładzie psychiatrycznym przez okres przekraczający maksymalne ustawowe zagrożenie przewidziane w przepisie części szczególnej kodeksu karnego za przypisany sprawcy typ czynu zabronionego, jest zgodny z:

- art. 2 Konstytucji RP,

- art. 30 Konstytucji RP,

- art. 31 ust. 1 i ust. 3 Konstytucji RP,

- art. 32 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP,

- art. 42 ust. 1 Konstytucji RP,

- art. 47 Konstytucji RP,

- art. 69 Konstytucji RP.

Pytanie prawne czy art. 171 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 170 ust. 1 pkt. 1 i 2, ust. 3 oraz ust. 4 ustawy z dnia 16 listopada 2016 roku - Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. 2016.1948 z późn. zm.; dalej p.w.KAS) w zw. z art. 163 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (jednolity tekst: Dz.U. z 2016 r., poz. 1799; dalej: UoSC), rozumiany jako podstawa prawna dla przyznania odprawy dla osób wymienionych w art. 171 ust. 1 tej ustawy, jest niezgodny z art. 2, art. 7 i art. 10 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Pytanie prawne czy art. 93d § 1 kodeksu karnego, w zakresie w jakim pozwala na stosowanie środka zabezpieczającego w postaci pobytu w zakładzie psychiatrycznym przez okres przekraczający maksymalne ustawowe zagrożenie przewidziane w przepisie części szczególnej kodeksu karnego za przypisany sprawcy typ czynu zabronionego, jest zgodny z:

- art. 2 Konstytucji RP,

- art. 30 Konstytucji RP,

- art. 31 ust. 1 i ust. 3 Konstytucji RP,

- art. 32 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP,

- art. 42 ust. 1 Konstytucji RP,

- art. 47 Konstytucji RP,

- art. 69 Konstytucji RP.

Reprezentant Urugwaju przyznał, że przez około półtora roku zmagał się z silnym lękiem, który z czasem przerodził się w depresję. Jak podkreślił, przez długi czas występował na boisku, nie prosząc o pomoc i próbując samodzielnie radzić sobie z trudnościami.

W trakcie sezonu zdecydował się na wyjazd do Izraela, by zadbać o zdrowie psychiczne i odzyskać wewnętrzną równowagę. Wrócił do drużyny i świętował zdobycie Superpucharu Hiszpanii.

Z jego słów wypowiedzianych w rozmowie z hiszpańskimi dziennikarzami wynika, że problemy nie były chwilowe.

– Człowiek próbuje być silny, pewnie też przez swoje korzenie i skąd pochodzi, dlatego pcha wszystko do przodu, ale ja czułem, że jest źle. Nie tylko na poziomie sportowym, lecz także rodzinnym i osobistym. Nie byłem sobą i w tamtym momencie coś we mnie ruszyło. Powiedziałem sobie: coś się dzieje, muszę podnieść rękę i poprosić o pomoc – powiedział dla „Mundo Deportivo”.

Araujo zaznaczył również, że piłkarze, mimo swojej roli publicznej, pozostają ludźmi z emocjami i słabościami. Zrozumienie tego było dla niego ważnym krokiem w kierunku podjęcia terapii.

26-letni obrońca w obecnym sezonie wystąpił w 20 meczach i zdobył trzy bramki.

Czytaj też: Sport niedoceniany, ale bardzo wymagający. Oto zasady kombinacji norweskiej