Wchodzisz i wiesz

Do zdarzenia doszło na drodze ekspresowej S7 na wysokości węzła Kielce Zachód. Zapalił się tam samochód ciężarowy. Nie ma poszkodowanych – poinformował dyżurny Punktu Informacji Drogowej GDDKiA w Kielcach. Zablokowany jest jeden pas ruchu w kierunku Krakowa.

Czytaj również: Zaniepokojona sąsiadka wezwała służby. W mieszkaniu obok trzy ciała

70-letni Bill Gates potwierdził podczas spotkania ze współpracownikami ze swojej fundacji, że latał prywatnym odrzutowcem z Jeffreyem Epsteinem i spędzał z nim czas w Stanach Zjednoczonych i za granicą.

Zapewniał, że nie brał udziału w żadnym przestępstwie. – Nie zrobiłem nic nielegalnego. Nie widziałem niczego nielegalnego. Żeby było jasne, nigdy nie spędziłem czasu z ofiarami, kobietami z jego otoczenia – przekonywał Gates.

Współzałożyciel Microsoftu poznał Epsteina w 2011 roku, już po jego pierwszym wyroku skazującym na 18 miesięcy więzienia za nakłanianie i pozyskiwanie osób poniżej 18. roku życia do prostytucji (niski wyrok był efektem ugody z prokuraturą). Przez lata utrzymywał z nim kontakty towarzyskie, choć ostatnio potrafił temu zaprzeczyć – wskazał dziennik „New York Post”.

Teraz potwierdził, że zdradzał ówczesną żonę Melindę, którą rozwiodła się z nim w 2021 roku, po 27 latach małżeństwa. – Miałem romanse. Jeden z rosyjską brydżystką, którą poznałem na imprezach brydżowych, i jeden z rosyjską fizyk jądrową, którą poznałem w ramach działalności biznesowej” – przyznał.

Wspomnianą brydżystką jest Mila Antonowa, którą Gates poznał w 2010 roku na turnieju, w którym oboje brali udział. Potem zapłacił za jej kurs programowania. W artykule przypomniano, że Epstein miał grozić koledze w związku z jego romansem z Rosjanką.

W e-mailu wysłanym 4 lipca 2013 roku do Borisa Nikolicia, głównego doradcy Gatesa ds. nauki i technologii, Epstein wymienił z nazwiska dwie kobiety, z którymi, jak twierdził, Gates miał romans. Finansista twierdził, że kobiety ryzykują „staniem się sensacją z dnia na dzień”.

„Bill ryzykuje, że z najbogatszego człowieka stanie się największym hipokrytą, Melinda pośmiewiskiem, a w rezultacie znikną zobowiązania” – twierdził Epstein.

Kilka tygodni później miliarder wysłał do siebie e-mail z „rezygnacją”, który najprawdopodobniej podpisał jako Nikolić. „Przez ostatnie kilka tygodni byłem uwikłany w poważny spór małżeński między Melindą i Billem” – żalił się. Padła też sugestia, że Nikolić pomagał Gatesowi w zdobyciu leków, „aby poradzić sobie z konsekwencjami seksu z rosyjskimi dziewczynami”. Nikolić twierdził, że e-maile nie zostały napisane w jego imieniu ani na jego prośbę.

Podczas spotkania ze współpracownikami Gates przyznał, że spędził czas z Epsteinem w Nowym Jorku, Niemczech, Francji i Waszyngtonie. Zapewnił, że nigdy nie odwiedził jego niesławnej wyspy, gdzie miało dochodzić do przestępstw seksualnych wobec nieletnich.

Miliarder stwierdził również, że jego była żona zawsze była nieufna, jeśli chodzi o jego powiązania z Epsteinem. – Trzeba jej przyznać, że zawsze była dość sceptyczna w kwestii Epsteina – zauważył. Dodał, że jego relacje z pedofilem wpłynęły także na innych członków Fundacji Gatesów. – Przepraszam inne osoby, które zostały w to wciągnięte z powodu mojego błędu. To zdecydowanie stało w sprzeczności z wartościami i celami Fundacji – kajał się.

Już wcześniej Gates wcześniej ocenił, że było „głupotą” spędzać czas z Epsteinem. – Myślałem, że pomoże mi to podczas pracy nad globalną filantropią w sprawie medycyny. W rzeczywistości nie udało mi się. To był po prostu ogromny błąd – zaznaczył w wywiadzie dla „WSJ” w ubiegłym roku.

Pod koniec stycznia Departament Sprawiedliwości USA opublikował około 3 mln stron dokumentów z akt sprawy Epsteina, który utrzymywał kontakty z wieloma bogatymi i wpływowymi ludźmi z całego świata. Publiczne radio NPR podało we wtorek 24 lutego, że brakuje w nich dokumentów z przesłuchań kobiety, która oskarżyła Donalda Trumpa o napaść seksualną, kiedy miała 13 lat. Do incydentu miało dojść w 1983 roku. Trump miał zmusić dziewczynę do seksu oralnego, a kiedy go ugryzła, miał uderzyć ją w głowę i wyrzucić. Demokraci w Kongresie zapowiedzieli śledztwo w sprawie

W odtajnionych dokumentach pojawiają się także wątki polskie. Premier Donald Tusk zapowiedział utworzenie zespołu badającego polskie wątki aferze Epsteina. Dodał, że będzie prosił prokuratorów i służby o szybką i szczegółową analizę każdego dostępnego dokumentu w tej sprawie.

W poniedziałek Prokuraturze Krajowej powołano zespół śledczy ds. międzynarodowej grupy zajmującej się handlem ludźmi i werbowaniem małoletnich w celu ich seksualnego wykorzystania.

Miliarder i finansista Jeffrey Epstein został w 2008 roku skazany przez sąd stanowy na Florydzie za wykorzystywanie seksualne nieletnich. W 2019 roku amerykańska prokuratura federalna postawiła mu zarzuty handlu nieletnimi w celu wykorzystywania seksualnego. W tym samym roku popełnił samobójstwo w areszcie.

Jego partnerka Ghislaine Maxwell odsiaduje wyrok 20 lat więzienia. Ostatnio jej prawnik oświadczył, że Maxwell chciałaby ułaskawienia za oczyszczenie z podejrzeń byłego prezydenta USA Billa Clintona i obecnego prezydenta Donalda Trumpa.

Czytaj także: Rusza śledztwo ws. akt Epsteina. Nowy zespół w prokuraturze

Prezydent Częstochowy został zatrzymany na polecenie śledczych z departamentu ds. przestępczości i korupcji Prokuratury Krajowej w Katowicach.

– Obecnie prowadzone są przeszukania i zabezpieczania dokumentów w kilku miejscach na terenie Częstochowy. Sprawa dotyczy podejrzenia popełnienia przestępstwa korupcyjnego. Po zakończeniu tych czynności zatrzymany mężczyzna zostanie przewieziony do katowickiej prokuratury — przekazał Jacek Dobrzański.

Na razie nie wiadomo, kiedy rozpocznie się przesłuchanie prezydenta w prokuraturze w Katowicach.

Źródło: Departament Koordynacji Służb Specjalnych KPRM

To wyłączony wątek śledztwa, dotyczący składania nieprawdziwych zeznań przez funkcjonariuszy byłego Biura Ochrony Rządu.

Na tym etapie postępowania prokuratura nie informuje o postawie procesowej podejrzanego, ponieważ przesłuchanie odbyło się w trybie niejawnym – poinformował w krótkim komunikacie prok. Marek Bogacewicz z Prokuratury Regionalnej w Białymstoku.

W kolejnych dniach śledczy planują przedstawić zarzuty kolejnym ośmiu osobom – siedmiu byłym i obecnym funkcjonariuszom SOP (dawnego BOR) oraz jednej osobie cywilnej. Po zakończeniu tych działań mają zostać przekazane bardziej szczegółowe informacje o zakresie prowadzonego śledztwa.

W postępowaniu wszczętym wiosną ubiegłego roku prokuratorzy badają m.in., czy w latach 2017-2023 doszło do przekroczenia uprawnień lub niedopełnienia obowiązków przez funkcjonariuszy publicznych podczas prowadzenia postępowania przygotowawczego w Prokuraturze Okręgowej w Krakowie, a następnie w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji oraz w postępowaniu odwoławczym.

Śledztwo dotyczy także samego wypadku z 10 lutego 2017 r. z udziałem pojazdów kolumny rządowej oraz Fiata Seicento, w wyniku którego obrażeń doznali pasażerowie jednego z samochodów oraz ówczesna premier Beata Szydło. Trzeci wątek postępowania obejmuje podejrzenie składania nieprawdziwych zeznań i zatajenia prawdy przez ówczesnych funkcjonariuszy BOR w charakterze świadków, w zakresie okoliczności zdarzenia.

Jak informowała białostocka prokuratura przy wszczęciu śledztwa, chodzi m.in. o kwestię używania sygnałów dźwiękowych podczas przejazdu kolumny rządowej. Zeznania funkcjonariuszy BOR stanowiły dowody w śledztwie prowadzonym w Krakowie, a następnie w procesie przed Sądem Rejonowym w Oświęcimiu oraz w postępowaniu odwoławczym przed Sądem Okręgowym w Krakowie.

W śledztwie krakowskiej prokuratury kierowca Seicento został oskarżony o nieumyślne spowodowanie wypadku.

W połowie marca 2018 r. Prokuratura Okręgowa w Krakowie skierowała do sądu w Oświęcimiu wniosek o warunkowe umorzenie postępowania wobec kierowcy na okres jednego roku próby. W lipcu 2020 r. sąd uznał kierowcę Fiata za winnego nieumyślnego spowodowania wypadku i warunkowo umorzył postępowanie na rok, wskazując jednocześnie, że przepisy naruszył również kierowca BOR. W lutym 2023 r. Sąd Okręgowy w Krakowie utrzymał ten wyrok w mocy.

Sprawa wypadku kolumny rządowej w Oświęcimiu została również ujęta w raporcie Prokuratury Krajowej z audytu spraw z lat 2016-2023, w których stwierdzono nieprawidłowości.

Czytaj też: Autokar spadł 300 metrów. Wśród zabitych i rannych cudzoziemcy

25 lutego 2026 r. Trybunał Konstytucyjny rozpoznał skargę konstytucyjną dotyczącą zakresu i sposobu rozpoznania wniosku o zbadanie wymogów niezawisłości i bezstronności sędziego sądu administracyjnego.

Wstęp. 

Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą:

Skarżąca jest sędzią Naczelnego Sądu Administracyjnego. W oparciu o zaskarżone przepisy, NSA wyłączył ją od rozpoznania skargi kasacyjnej w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki.

Do wyłączenia doszło, albowiem skarżący kasacyjnie, na podstawie art. 5a § 1 i 4 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267; dalej: p.u.s.a.), wniósł o zbadanie spełnienia przez skarżącą-sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego wymogów niezawisłości i bezstronności oraz wyłączenie jej od orzekania – ze względu na niespełnienie wymogu niezawisłości i bezstronności w tej sprawie. 

Naczelny Sąd Administracyjny orzekając w składzie pięciu sędziów, po rozpoznaniu wniosku skarżącego kasacyjnie o zbadanie spełnienia przez skarżącą wymogów niezawisłości i bezstronności w trybie art. 5a p.u.s.a., postanowił wyłączyć ją od rozpoznania sprawy. 

Od powyższego postanowienia skarżąca wywiodła zażalenie, które następnie Naczelny Sąd Administracyjny, orzekając w składzie siedmiu sędziów, oddalił. Podstawą wyłączenia skarżącej jako następstwa stwierdzenia przez sąd braku spełnienia minimalnych standardów niezawisłości i bezstronności sąd uczynił fakt, że skarżąca została powołana na stanowisko sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018, poz. 3).

Analiza formalna oraz pełna argumentacja popierająca ogłoszony na wstępie wyrok zostanie zaprezentowana w pisemnej wersji uzasadnienia. 

Przedmiot sprawy i istota problemów konstytucyjnych.

Skarżąca w ośmiu punktach petitum skargi konstytucyjnej zaskarżyła w różnych konfiguracjach art. 5a p.u.s.a., przedstawiając zarzuty o charakterze interpretacyjnym. Na rozprawie 19 lutego 2026 r. skarżąca podtrzymała stanowisko zajęte w skardze konstytucyjnej, przy czym dokonała jego doprecyzowania (uszczegółowienia), przez wskazanie dodatkowych argumentów świadczących jej zdaniem o niekonstytucyjności całego mechanizmu tzw. testowania niezawisłości uregulowanego w art. 5a p.u.s.a.. 

Odnośnie do wzorców kontroli wyjaśniła zaś, że kwestionuje przedmiot kontroli pod kątem zgodności z dwiema grupami wzorców: 1) art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 i art. 7 Konstytucji; 2) art. 60 w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 2 oraz art. 178 ust. 1, art. 179 i art. 180 ust. 1 i 2 Konstytucji.

Rekonstrukcja przedmiotu kontroli. Wzorce kontroli.

Jak już wcześniej wskazano skarga konstytucyjna przedstawiała zarzuty o charakterze interpretacyjnym skierowane wobec poszczególnych jednostek redakcyjnych (paragrafów) art. 5a p.u.s.a. Niemniej uwzględniając ogół materiału procesowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, włącznie ze stanowiskiem skarżącej wyrażonym na rozprawie 19 lutego 2026 r. doprecyzowującym to, czego w swojej istocie sprawa dotyczy, Trybunał dokonał koniecznej rekonstrukcji przedmiotu kontroli, korzystając z występującej na gruncie postępowania sądowokonstytucyjnego zasady falsa demonstratio non nocet. 

W orzecznictwie trybunalskim wskazywano, że zasada falsa demonstratio non nocet nakazuje odczytywać zakres zaskarżenia zgodnie z intencjami podmiotu uruchamiającego postępowanie przed sądem konstytucyjnym (zob. postanowienia TK z: 26 lutego 2014 r., sygn. K 52/12, OTK ZU nr 2/A/2014, poz. 25 i 7 marca 2017 r., sygn. K 40/13, OTK ZU A/2017, poz. 12). Celem zasady falsa demonstratio non nocet jest niwelowanie nadmiernego aspektu formalnego w trakcie rozstrzygania sprawy. Zasada ta jest stosowana przez Trybunał Konstytucyjny z urzędu z racji istotności toczących się przed nim spraw (por. np. wyroki TK z: 8 lipca 2002 r., sygn. SK 41/01, OTK ZU nr 4/A/2002, poz. 51; 24 lutego 2009 r., sygn. SK 34/07, OTK ZU nr 2/A/2009, poz. 10; 27 lipca 2021 r., sygn. K 10/18, OTK ZU A/2021, poz. 64; również postanowienie z 1 lipca 2021 r., sygn. SK 17/16, OTK ZU A/2021, poz. 38). 

Tym samym uwzględniwszy: uzasadnienie skargi konstytucyjnej oraz informacje zebrane na rozprawie wskazujące na dodatkowe argumenty przemawiające za niekonstytucyjnością całego mechanizmu tzw. testowania niezawisłości sędziów sądów administracyjnych, Trybunał postanowił poddać kontroli w niniejszym postępowaniu art. 5a p.u.s.a in exstenso. Nadto, zważywszy, że zakwestionowany przez skarżącą art. 5a p.u.s.a. odnosi się ogólnie do „sędziego sądu administracyjnego lub sędziego delegowanego do pełnienia obowiązków sędziego w sądzie administracyjnym” oraz mając na względzie, że kontrola konstytucyjności prawa dokonywana w trybie skargi konstytucyjnej ma charakter przedmiotowy a nie zaś podmiotowy, Trybunał nie uznał za konieczne ograniczenie kontroli art. 5a p.u.s.a. jedynie do zakresu, w jakim przepis ten dotyczy sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego

Jako wzorce kontroli, Trybunał dopuścił: art. 60 w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 2 oraz w związku z art. 178 ust. 1, art. 179 i art. 180 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Za podstawę kontroli Trybunał przyjął więc: wynikające z art. 60 prawo dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach z ograniczeniami wynikającymi z art. 31 ust. 3 Konstytucji; zasadę demokratycznego państwa prawnego wynikającą z art. 2 Konstytucji; zasadę niezawisłości sędziowskiej (art. 178 ust. 1 Konstytucji) oraz gwarancję ustrojową niezawisłości sędziowskiej wynikającą z art. 179 i 180 Konstytucji. 

Merytoryczna ocena zasadności zarzutów

Trybunał rozpoznając poddany kontroli obszar, dokonał analizy ustawowego modelu badania spełnienia przez sędziego sądu administracyjnego lub sędziego delegowanego do pełnienia obowiązków sędziego w sądzie administracyjnym wymogów niezawisłości i bezstronności z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących jego powołaniu i jego postępowania po powołaniu, a także dotychczasowego orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego dotyczącego testowania niezawisłości sędziów. Szczegółowe wywody w tym zakresie zawarte zostaną w pisemnej wersji uzasadnienia.

Trybunał za bezsporną uznał konieczność zapewnienia niezawisłości i bezstronności sędziego, bez której to gwarancji konstytucyjne prawo do sądu traci swoją treść, a jednostka zostaje pozbawiona prawa do sprawiedliwego procesu. 

Ustawodawca działając w granicach ładu konstytucyjnego może stanowić regulacje normatywne, których celem jest zagwarantowanie niezawisłości i bezstronności sędziego. Trybunał posiada zaś – na zasadzie monopolu jurysdykcyjnego – kompetencję do kontroli, czy przyjęte rozwiązanie normatywne spełnia wymogi konstytucyjne, tj. czy nie narusza konstytucyjnego ładu, zwłaszcza w takich obszarach, jak prawo dostępu sędziów do służby publicznej, konstytucyjny standard niezawisłości sędziowskiej, czy kwestii związanych ze skutecznością inwestytury sędziego.

Trybunał uznał za naruszający standard konstytucyjny art. 5a p.u.s.a. kreujący instytucję (mechanizm) tzw. testowania niezawisłości. Przepis ten należy ocenić za konstytucyjnie nieakceptowalny, z uwagi na to, że umożliwia w sprawie dotyczącej badania bezstronności i niezawisłości sędziego sądu administracyjnego: 

1) abstrakcyjne kwestionowanie niezawisłości i bezstronności sędziego wyłącznie na podstawie „okoliczności towarzyszących jego powołaniu”, 

2) merytoryczną ocenę prawomocnej uchwały Krajowej Rady Sądownictwa w przedmiocie przedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego, przez przyjęcie, że „okoliczności towarzyszące powołaniu” są zawarte w prawomocnej uchwale Krajowej Rady Sądownictwa oraz dopuszcza kwestionowanie niezawisłości i bezstronności sędziego wyłącznie na podstawie okoliczności przytoczonych w uchwale, 

3) zbadanie aktu Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o powołaniu na urząd sędziego.

Trybunał zwrócił uwagę na naruszenie przez przedmiot kontroli normy konstytucyjnej stanowiącej, że obywatele polscy korzystający z pełni praw publicznych mają prawo dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach. Trybunał rozpoznając niniejszą sprawę stoi na stanowisku, że art. 60 Konstytucji należy pojmować w sposób szeroki. Nie należy go łączyć li tylko z prawem wejścia do służby publicznej. Przepis ten dotyczy także sytuacji osób, które weszły już do służby publicznej (prawo sensu largo) i polega na zapewnieniu im możliwości realnego wykonywania podjętej służby. W realiach niniejszej sprawy dotyczącej sytuacji skarżącej będącej sędzią NSA, prawo to polega na możliwości niezakłóconego urzędowania i wypełniania obowiązków sędziowskich, tj. orzekania w konkretnych sprawach zawisłych przed Naczelnym  Sądem Administracyjnym. 

W konsekwencji za niespełniające standardu konstytucyjnego należy uznawać nie tylko przepisy, które wprost zamykają drogę do służby publicznej, lecz także regulacje, które utrudniają wykonywanie funkcji publicznych, w tym funkcji sędziego. Z takim przypadkiem mamy do czynienia na gruncie niniejszej sprawy, albowiem stosowanie art. 5a p.u.s.a. uniemożliwiło skarżącej sądzenie konkretnych spraw zawisłych przed NSA, z uwagi na abstrakcyjne kwestionowanie jej ustrojowego statusu z racji okoliczności towarzyszących powołaniu.

Rozwiązanie to nie spełnia także wymogu z art. 60 in fine Konstytucji, tj. wymogu zapewnienia jednakowych zasad dostępu do służby publicznej. Praktyka orzecznicza dowodzi bowiem, że mechanizm tzw. testowania niezawisłości wykorzystywany jest właściwie li tylko wobec sędziów powołanych przez Prezydenta po marcu 2018 r., tj. tych zarekomendowanych przez Krajową Radę Sądownictwa ukształtowaną na podstawie art. 9a ustawy o KRS. Pozostawienie w systemie zaskarżonego art. 5a p.u.s.a. i jego dalsze stosowanie może doprowadzić do petryfikacji stanu, w którym sędziowie sądów administracyjnych powołani po marcu 2018 r. zachowując wprawdzie formalny status sędziowski, de facto stają się „sędziami ułomnymi” niezdolnymi do bezstronnego orzekania w konkretnych sprawach, z uwagi na rzekome wady w procedurze ich powołania.

Wyłączanie sędziego od orzekania w ramach procedury tzw. testu niezawisłości w praktyce prowadzi do wypaczenia normatywnego sensu instytucji, przekształcając ją w narzędzie mogące służyć do odsuwania od orzekania sędziego z tej racji, że wystąpił w procedurze konkursowej przed Krajową Radą Sądownictwa ukształtowaną na podstawie art. 9a ustawy o KRS i uzyskał od tego organu rekomendację do objęcia urzędu. Takie działanie ogranicza sędziemu możliwość korzystania z konstytucyjnego prawa dostępu do służby publicznej.

Art. 5a p.u.s.a. nie jest do pogodzenia także z art. 179 Konstytucji, stosownie do którego sędziowie są powoływani przez Prezydenta RP, na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, na czas nieoznaczony. Co prawda wyłączenie sędziego – nawet ze wszystkich przydzielonych mu spraw – formalnie nie prowadzi do podważenia skutku postanowienia Prezydenta, jednak materialnie rodzi ryzyko trwałego odsunięcia sędziego od orzekania, tj. pozbawia akt inwestytury sędziego swojej realnej treści, tworząc nieznaną Konstytucji kategorię sędziego formalnie zajmującego urząd, ale w praktyce niemogącego wypełniać obowiązków służbowych. Tolerowanie takiego stanu jest nieakceptowalne jako godzące w prerogatywę Prezydenta do powoływania sędziów, co w oczywisty sposób jest niezgodne z art. 179 w związku z art. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji, a także z art. 178 i art. 180 ust. 1 i 2 Konstytucji, a nadto prowadzi do faktycznego pozbawienia sędziego inwestytury poza regulacjami konstytucyjnymi, a także podważa sędziowską niezawisłość, a w konsekwencji niezależność i bezstronność sądu rozumianą także jako prawo jednostki do sprawiedliwego procesu. Przypomnieć w tym miejscu należy, że powołanie sędziego jest wyłączną i niewzruszalną prerogatywą Prezydenta, której wykonanie w obowiązującym stanie konstytucyjnym nie podlega kontroli sądowej, w polskim zaś porządku prawnym nie ma przepisów, które przyznawałyby kompetencję do podważania aktu powołania i wynikającej z tego aktu inwestytury do orzekania przez sędziego jakiemukolwiek organowi władzy publicznej, w tym także Sądowi Najwyższemu czy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. Konstytucyjny kształt kompetencji, wynikającej z art. 179 i art. 144 ust. 3 pkt 17 Konstytucji, nie pozwala kwestionować ważności aktu powołania ani zakresu uprawnień osoby powołanej przez Prezydenta do pełnienia urzędu sędziego. Przyjęcie odmiennego poglądu pozbawiałoby kompetencję Prezydenta jej materialnej istoty, gdyż wykonaniem tej kompetencji nie może być powołanie sędziego, który de facto nie mógłby uczestniczyć w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości. 

 Zaskarżony art. 5a p.u.s.a. pozwalający na wyłączenie sędziego wyłączenie z uwagi na okoliczności towarzyszące jego powołaniu może więc być wykorzystywany przeciwko niezawisłości sędziowskiej.

W pisemnej wersji uzasadnienia przywołane zostanie bogate orzecznictwo Trybunału, gdzie wielokrotnie podkreślano, że żaden organ nie ma możliwości kontrolowania wykonywania przez Prezydenta prerogatywy do powoływania sędziów. 

Na zakończenie, podkreślić należy, że wzajemne sprawdzanie przez sędziów prawidłowości swoich powołań w drodze sądowych postępowań jest zaprzeczeniem zasady niezawisłości oraz poważnym naruszeniem kompetencji Prezydenta. W odniesieniu do standardów państwa prawnego nie jest także dopuszczalne merytoryczne badanie przez sąd administracyjny rozpoznający wniosek o tzw. test niezawisłości, uchwały KRS o wystąpieniu do Prezydenta z wnioskiem o powołanie danej osoby na sędziego. Nie ulega wątpliwości, że w świetle standardu konstytucyjnego to Krajowa Rada Sądownictwa jest organem wyłącznie upoważnionym do rozpatrywania i oceny kandydatów na sędziów. 

Nadto w tym miejscu Trybunał przypomina, że zgodnie z obowiązującym prawem na uchwały KRS dotyczące przedstawienia Prezydentowi wniosku o powołanie na urząd sędziowski (z wyjątkiem powołania na urząd sędziego SN), służy odwołanie do Sądu Najwyższego orzekającego w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych. Sąd Najwyższy bada wówczas wyłącznie zgodność uchwały z prawem. De lege lata tylko w tym trybie dopuszczalne jest sądowe weryfikowanie uchwały KRS. 

 Trybunał stwierdził, że nie może zyskać akceptacji czynienie wobec sędziego zarzutu braku bezstronności i niezawisłości z tego tylko powodu, iż wziął udział w legalnym konkursie organizowanym przed Krajową Radą Sądownictwa, która z woli ustrojodawcy stoi na straży niezależności sądów i niezawisłości sędziów; a także z uwagi na to, że organ ten następnie wystąpił do Prezydenta z wnioskiem o powołanie na urząd sędziowski. Chybiony jest zarzut rzekomej nielegalności Krajowej Rady Sądownictwa, której sędziowska część została wybrana przez Sejm. Należy przypomnieć, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 25 marca 2019 r., sygn. K 12/18 (OTK ZU A/2019, poz. 17), w sposób ostateczny, ze skutkiem erga omnes orzekł, iż wspomniany art. 9a u.KRS, przewidujący nowy tryb wyboru piętnastu sędziów-członków KRS, jest zgodny z art. 187 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 w związku z art. 2, art. 10 ust. 1 i art. 173 oraz z art. 186 ust. 1 Konstytucji. Wyrok ten potwierdzający konstytucyjność normatywnej podstawy nowego modelu kształtowania sędziowskiej części Krajowej Rady Sądownictwa przez Sejm, jest przez Trybunał orzekający w niniejszej sprawie postrzegany jako rozwiewający wszelkie wątpliwości, co do skuteczności powoływania sędziów (w tym sędziów SN, NSA) przez Prezydenta na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej na podstawie art. 9a u.KRS. Wobec tego tym bardziej niedopuszczalne jest wyłączanie sędziego w trybie tzw. testu niezawisłości tylko z tej przyczyny, że został powołany przez Prezydenta na wniosek KRS ukształtowanej z zastosowaniem art. 9a ustawy o KRS. 

Umorzenie postępowania.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego, jeżeli przedmiot kontroli jest niezgodny przynajmniej z jednym wzorcem kontroli, orzekanie co do zgodności z pozostałymi wzorcami jest zbędne (zob. np. wyroki z: 22 czerwca 2022 r., sygn. SK 3/20, OTK ZU A/2022, poz. 46; 11 maja 2023 r., sygn. P 12/18, OTK ZU A/2023, poz. 46).

Stwierdzenie w wyroku, że art. 5a p.u.s.a. jest (w całości) niezgodny z art. 60 w związku z art. 31 ust. 3, w związku z art. 2 oraz w związku art. 178 ust. 1, art. 179 i art. 180 ust. 1 i 2 Konstytucji, czyni zbędnym rozstrzyganie pozostałych zarzutów skargi konstytucyjnej. Cel kontroli konstytucyjności został bowiem już zrealizowany.

Wobec tego postępowanie należało umorzyć w pozostałym zakresie na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 3 u.o.t.p.TK.

Skutki wyroku. 

Wyrok ma moc powszechnie obowiązującą i jest ostateczny. Podlega niezwłocznej promulgacji w Dzienniku Ustaw, przy czym już z chwilą ogłoszenia go przez Trybunał Konstytucyjny na sali rozpraw ustało domniemanie konstytucyjności skontrolowanych regulacji. Brak niezwłocznej promulgacji wyroku we właściwym dzienniku urzędowym nie może być rozumiany jako przeszkoda w jego stosowaniu przez organy władzy publicznej (zob. wyrok TK z 23 września 2025 r., sygn. P 3/25, OTK ZU A/2025, poz. 97).

Art. 5a p.u.s.a. traci moc; orzeczenie skutkuje derogacją całego mechanizmu prawnego tzw. testowania niezawisłości sędziów w toku postępowania sądowo-administracyjnego.

Z przedstawionych względów Trybunał Konstytucyjny orzekł jak na wstępie.

Z informacji, do których dotarł portal wynika, że w Siemianowicach Śląskich służby interweniowały w związku z koniecznością otwarcia mieszkania.

Kpt. Sebastian Karpiński, oficer prasowy Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w Siemianowicach Śląskich, potwierdził w rozmowie z Radiem Piekary, że strażacy faktycznie podjęli interwencję przy ulicy Zgrzebnioka. Nie chciał jednak mówić o jej szczegółach.

Z kolei oficer prasowy Komendy Miejskiej Policji w Siemianowicach Śląskich, mł. asp. Dorian Mitas przekazał, że zgłoszenie wpłynęło do służb około 8.30 od zaniepokojonej sąsiadki. Ta od kilku dni nie widziała swoich sąsiadów.

Gdy policjanci weszli do lokalu siłowo z asystą strażaków, w środku znaleziono ciała dwóch mężczyzn i kobiety. Wezwany na miejsce lekarz stwierdził zgon.

Jedna z odnalezionych osób jest w średnim, dwie kolejne w podeszłym wieku. Trwają policyjne czynności pod nadzorem prokuratora. Zarządzono sekcje zwłok, trwa wyjaśnianie dokładnych okoliczności zdarzenia.

Czytaj także: Wybuch w domu jednorodzinnym. W środku była rodzina z dziećmi

Po krwawych demonstracjach młodzieży w Nepalu we wrześniu ubiegłego roku, ówczesny premier KP Sharma Oli został zmuszony do rezygnacji. 35-letni Balen zwrócił się wtedy do milionów swoich obserwatorów w mediach społecznościowych.

„Drogie pokolenie Z, nadszedł czas na rezygnację waszego zabójcy. Teraz wasze pokolenie będzie musiało przewodzić krajowi. Bądźcie gotowi” – napisał raper.

Tak się składa, że Balendra Shah jest idolem Gen Z w Nepalu i właśnie szykuje się do „przewodzenia krajowi”. Wybory powszechne w Nepalu odbędą się 5 marca, a muzyk prowadzi w wyścigu o stanowisko premiera.

Co prawda w Nepalu na próżno szukać wiarygodnych sondaży opinii publicznej, ale lokalne media i analitycy polityczni, z którymi rozmawiał Reuters, przewidują, że „Balen” zostawi w tyle starą elitę i zostanie wkrótce nowym premierem.

– Balen Shah jest tak popularny, że na autobusach przyjeżdżających do Katmandu są teraz naklejki z napisem: „Jadę do miasta Balena” – powiedział Bipin Adhikari, ekspert prawa konstytucyjnego z Uniwersytetu w Katmandu.

Warto wspomnieć, że artysta nie jest nowicjuszem w polityce, a stolica Nepalu pojawia się tu nieprzypadkowo. W 2022 roku Balen objął stanowisko burmistrza Katmandu. Mieszkańcy chwalili rapera między innymi za zmiany w służbie zdrowia i gospodarce odpadami.

Zresztą Shah startował właśnie pod hasłem „Czas na zmiany” i wygrał z dużą przewagą. W swoich piosenkach raper często krytykuje klasę rządzącą. Takie poglądy trafiają na podatny grunt w kraju, w którym nawet co piąta osoba żyje w skrajnym ubóstwie.

Partia Shaha w obecnej kampanii obiecywała między innymi stworzenie ponad miliona nowych miejsc pracy. Bezrobocie jest jednym z powodów, dla których wiele osób wyjeżdża z kraju w poszukiwaniu lepszego życia.

CZYTAJ TEŻ: Snoop Dogg spotkał się z polskimi łyżwiarzami. Dostał wyjątkowy prezent