Wchodzisz i wiesz

17 marca 2026 r. o godz. 12:00 Trybunał Konstytucyjny rozpozna wniosek grupy Posłów na Sejm dotyczący zasad i trybu wyboru sędziego Trybunału Konstytucyjnego.

Trybunał Konstytucyjny dokona kontroli zgodności:
1) art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o statusie sędziów Trybunału Konstytucyjnego (dalej: ustawa o statusie sędziów TK) w zakresie, w jakim przepis ten przyznaje Sejmowi Rzeczypospolitej Polskiej kompetencję do regulowania w uchwale jako akcie wewnętrznej organizacji prac Sejmu zasad oraz trybu zgłaszania kandydata oraz wyboru sędziego Trybunału Konstytucyjnego, w tym do dowolnego określenia większości głosów wymaganej dla wyboru sędziego Trybunału Konstytucyjnego, z art. 2, art. 7, art. 10,  art. 60, art. 112 i art. 197 Konstytucji;
2) art. 2 ust. 2 ustawy o statusie sędziów TK w zakresie, w jakim dopuszcza wybór sędziego Trybunału Konstytucyjnego:
a) z naruszeniem zasady ciągłości działania Trybunału Konstytucyjnego oraz ciągłości i indywidualnego charakteru kadencji sędziego Trybunału Konstytucyjnego z powodu pominięcia mechanizmu zapewniającego urzeczywistnienie tych zasad,
b) z pominięciem wyboru proporcjonalnie do liczby miejsc wolnych w Trybunale Konstytucyjnym, w szczególności w okolicznościach opisanych pod lit. a, kandydata zgłoszonego przez grupę posłów działających w imieniu klubu parlamentarnego z najliczniejszą liczbą posłów w danej kadencji Sejmu, 
z wynikającą z preambuły Konstytucji zasadą sprawności i rzetelności działania instytucji publicznych, z art. 2, 4 ust. 1 i 2, art. 10, art. 60 oraz art. 194 ust. 1 Konstytucji;
3) art. 4 ust. 1 ustawy o statusie sędziów TK w zakresie, w jakim nakłada na Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej obowiązek odebrania ślubowania od osoby wybranej przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej w trybie i na zasadach, o podstawie prawnej wadliwości których orzekł Trybunał Konstytucyjny, jak również mimo zaskarżenia przepisów stanowiących podstawę wyboru do Trybunału Konstytucyjnego przed wydaniem ostatecznego orzeczenia przez Trybunał, z wynikającą z preambuły Konstytucji zasadą sprawności i rzetelności działania instytucji publicznych w związku z art. 197 Konstytucji, z art. 2, art. 190 ust. 1 i art. 197 Konstytucji;
4) art. 26 ust. 1, art. 30 oraz art. 31 uchwały Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 lipca 1992 r. – Regulamin Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: regulamin Sejmu) w zakresie, w jakim regulują zasady oraz tryb zgłaszania kandydatów oraz wyboru sędziów Trybunału Konstytucyjnego, w tym określają większość głosów wymaganą dla wyboru sędziego Trybunału Konstytucyjnego, z wynikającą z preambuły Konstytucji zasadą sprawności i rzetelności działania instytucji publicznych w związku z art. 2, art. 7, art. 10, art. 60, art. 112 i art. 197 Konstytucji.
Art. 2 ust. 2 ustawy o statusie sędziów TK stanowi, że zasady wyboru sędziów Trybunału Konstytucyjnego oraz tryb postępowania w tej sprawie określa Regulamin Sejmu. W wykonaniu tego przepisu Regulamin Sejmu w art. 26, 30 i 31 reguluje kompetencję Sejmu do wyboru sędziów TK (art. 26), podmioty uprawnione do zgłaszania kandydatów i tryb procedowania (art. 30), jak również wymaganą większość głosów (art. 31). Tym samym kluczowe elementy procedury wyboru sędziów Trybunału Konstytucyjnego zostały uregulowane w akcie innym niż ustawa. 

Grupa Posłów na Sejm (dalej: Wnioskodawca) wskazuje, że zaskarżone przepisy naruszają następujące zasady ustrojowe:
- zasadę legalizmu wynikającą z art. 7 Konstytucji stanowiącą, że w ramach i na podstawie Konstytucji funkcjonować mają wszystkie organy władzy publicznej podkreślając, że „[p]owinny jej również przestrzegać wszystkie osoby znajdujące się pod jej władzą (art. 83 Konstytucji), (…) [co dotyczy] także osób ubiegających się o urzędy publiczne”;
- wynikającą z art. 10 ust. 1 Konstytucji zasadę podziału władz, nieograniczającą się do deklaracji ich wzajemnej odrębności, lecz rozciągającą na ich równoważenie się (dynamicznie) poprzez oddziaływanie władz na siebie oraz wzajemne uzupełnianie ich funkcji, z uwzględnieniem „współdziałania władz” w celu zapewnienia rzetelności i sprawności działania instytucji publicznych;
- wynikającą z art. 10, art. 173 i art. 195 ust. 1 Konstytucji gwarancję niezależności Trybunału Konstytucyjnego i niezawisłości sędziów podkreślając, że „zasada podziału i równoważenia władz musi uwzględniać odpowiednie usytuowanie Trybunału Konstytucyjnego i gwarancje jego niezależności od władzy ustawodawczej, w tym w ramach regulacji procedury wskazywania kandydatów oraz wyboru sędziów Trybunału Konstytucyjnego” oraz, że odrębność i niezależność Trybunału w rozumieniu art. 173 Konstytucji zakłada jego oddzielenie od innych władz, aby zapewnić mu pełną samodzielność w zakresie rozpoznawania spraw i orzekania.

Wnioskodawca podniósł ponadto, że:
- kluczowe elementy procedury wyboru sędziów TK uregulowane zostały aktem pozaustawowym mimo, że zgodnie z art. 197 Konstytucji „[o]rganizację Trybunału Konstytucyjnego (…) określa ustawa”, przy czym pojęcie „organizacja” obejmuje także tryb i sposób ukształtowania jego składu osobowego, zaś wybór sędziego na indywidualną dziewięcioletnią kadencję stanowi jedną z konstytucyjnych gwarancji pozycji ustrojowej Trybunału oraz statusu jego sędziów;
- zasada demokratycznego państwa prawnego wymaga, aby „całe prawo – niezależnie od formy – było zgodne z Konstytucją” przy czym podkreślił, że wymóg ten obejmuje regulamin Sejmu jako akt normatywny rangi podustawowej. Skoro bowiem materia ustawowa nie może być regulowana w aktach podustawowych, przyznanie Sejmowi kompetencji do regulacji w regulaminie zasad i trybu zgłaszania kandydata oraz wyboru sędziego jest w opinii wnioskodawcy sprzeczne z zasadą praworządności zawartą w art. 2 Konstytucji;
- zakres spraw możliwych do regulowania w Regulaminie Sejmu nie obejmuje procedury nominacyjnej na stanowiska sędziów TK, które powinny być w pełni uregulowane w ustawie, bowiem zawarcie regulacji dotyczącej wyboru sędziów Trybunału Konstytucyjnego w Regulaminie Sejmu oznacza: naruszenie (obejście) konstytucyjnego nakazu ustawowej regulacji, umożliwienie bieżącej większości parlamentarnej swobodnej zmiany zasad wyboru sędziów, osłabienie stabilności i niezależności Trybunału Konstytucyjnego. Regulowanie zasad większości głosów oraz procedury wyboru w akcie niższej rangi tym samym narusza art. 197 Konstytucji, a także zasadę podziału i równowagi władz (art. 10 Konstytucji) oraz zasadę państwa prawnego (art. 2 Konstytucji);
- art. 60 Konstytucji zawiera gwarancję równego dostępu obywateli do służby publicznej, która to gwarancja rozciąga się także na procedurę zgłaszania kandydatów na stanowisko sędziego TK, w związku z czym powinna być ona w sposób pełny i transparentny uregulowana w akcie prawnym rangi ustawowej;
- art. 7 Konstytucji statuujący zasadę legalizmu, według której „[o]rgany władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa” oznacza, że organ władzy publicznej nie może przypisywać sobie kompetencji, które konstytucyjnie są zastrzeżone dla innych organów; skoro więc zasady i tryb zgłaszania kandydata oraz wyboru sędziego TK winny zostać określone przepisem rangi ustawowej, uregulowanie tej materii w regulaminie Sejmu zasadę legalizmu narusza;
- skarżone przepisy stoją w sprzeczności z art. 112 Konstytucji, który w sposób pozytywny określa treść dopuszczalną i konieczną zarazem do unormowania w Regulaminie Sejmu, przy czym nie można go interpretować w sposób rozszerzający, uznając, że każda bez wyjątku kwestia będąca przedmiotem działalności Sejmu należy w całości do materii regulaminowej tylko dlatego, że wymaga ram organizacyjnych i aktywności organów Sejmu.

    Ponadto, Wnioskodawca zarzucił zaskarżonym przepisom pominięcie mechanizmu gwarantującego ciągłość działania Trybunału Konstytucyjnego, ciągłość i indywidualny charakter kadencji sędziego Trybunału Konstytucyjnego, czym uzasadnia twierdzenie o ich niezgodności z wynikającą z preambuły Konstytucji zasadą sprawności i rzetelności działania instytucji publicznych, z art. 2, art. 4, art. 10, art. 60 oraz art. 194 ust. 1 Konstytucji. Podkreśla on, że na ustawodawcy spoczywa powinność, aby problematykę terminu zgłoszenia kandydatury sędziego Trybunału unormować w ustawie w sposób, który będzie gwarantował ochronę konstytucyjnej kadencji sędziego Trybunału, nieprzerwany tok wypełniania zadań przez sąd konstytucyjny, a także efektywność, transparentność i rzetelność całego procesu wyborczego. Brak mechanizmów gwarantujących realizację zasady ciągłości i indywidualnego charakteru kadencji sędziego TK doprowadził przy obecnej obstrukcyjnej praktyce do powstania stanu dysfunkcjonalności oraz niedopuszczalnej ingerencji Sejmu w sferę odrębności i niezależności instytucjonalnej Trybunału, umożliwiającego wybór jednoczesny większej grupy (większości lub nawet wszystkich) sędziów TK jednorazowo wskutek ignorowania terminów i zasad ciągłości działania Trybunału przez większość sejmową, co stanowi zanegowanie zasady państwa demokratycznego oraz zasady zwierzchnictwa Narodu. Wnioskodawca stwierdził także niedopuszczalność, mającego w obecnej praktyce miejsce, ignorowania i niedopuszczania przez Sejm w ramach wyboru, proporcjonalnie do liczby wolnych stanowisk sędziowskich, kandydatów zgłoszonych przez największy klub parlamentarny, zwłaszcza w sytuacji opróżnienia większej, niż jedno, liczby miejsc. 
Poza powyższymi elementami, Wnioskodawca zaznaczył, że Prezydent, będąc świadkiem i uczestnikiem aktu ślubowania, jest także „gwarantem praworządności wyboru”, uczestnicząc w procesie kreacji sędziów TK, odbierając ślubowanie zapewnia on im niezbędną demokratyczną legitymizację, przez co realizowana jest wynikająca z art. 2 Konstytucji zasada demokratyzmu, co oznacza, że w sytuacji wątpliwości co do prawidłowości wyboru właściwym powinno być wstrzymanie się przed odebraniem ślubowania, a w razie orzeczenia przez Trybunał niekonstytucyjności przepisów stanowiących podstawę wyboru takiej osoby – odmowa odebrania ślubowania. 

Skład orzekający Trybunału Konstytucyjnego: prezes TK Bogdan Świeczkowski - przewodniczący, wiceprezes TK Bartłomiej Sochański - sprawozdawca, sędzia TK Rafał Wojciechowski, sędzia TK Jarosław Wyrembak, sędzia TK Andrzej Zielonacki.

Częstochowianie bardzo dobrze rozpoczęli sobotnie spotkanie i szybko odskoczyli na cztery punktu. W ekipie gości brylował Jakub Kiedos. Podopieczni Ljubomira Travicy już do końca kontrolowali przebieg tego seta, wygrywając 21:25.

W drugiej partii do głosu zaczęli dochodzić gdańszczanie, którzy w końcówce prowadzili 21:14 i wydawało się, że pewnie zmierzają po zwycięstwo. W tym momencie w polu zagrywki pojawił się Samuel Jeanlys i częstochowianie odrobili aż sześć punktów. Następnie wygrali kolejne pięć akcji z rzędu i całego seta 22:25.

Norwid chciał pójść za ciosem i w trzeciej odsłonie kontynuował dobrą grę. W ataku świetnie spisywał się Kiedos. W końcówce to jednak gospodarze mieli piłki setowe. Drugą okazję pewnie wykorzystał Damian Schulz (25:23).

W czwartym secie gdańszczanie prezentowali się coraz lepiej i sukcesywnie budowali przewagę. Częstochowianie nie mieli zbyt wiele do powiedzenia i przegrali 16:25.

Początek tie-breaka był wyrównany. W połowie o dwa punkty więcej miał Trefl, który nadal grali solidnie nie pozwalali siatkarzom Norwida punktować przy ich zagrywce. Ostatecznie podopieczni Mariusza Sordyla wygrali 15:10.

Energa Trefl Gdańsk – Steam Hemarpol Politechnika Częstochowa 3:2
(21:25, 22:25, 25:23, 25:16, 15:10)

Składy zespołów:

Trefl: Brand (23), Nowakowski (3), Nasewicz (7), Orczyk (14), M’Baye (8), Worsley (3), Koykka (libero) oraz Kogut, Sobański, Schulz (12) i Pietraszko (6)

Politechnika: Ebadipour (8), Adamczyk (10), De Cecco, Kiedos (22), Popiela (6), Indra (17), Makoś (libero) oraz Kowalski, Jeanlys (5), Sługocki, Radziwon (4) i Nowak (1)

Źródło: własne, KS Norwid Częstochowa

Niewielki zespół Królewskiej Marynarki zajmujący się wykrywaniem i analizą zagrożeń podwodnych stacjonuje w Bahrajnie. Specjaliści dotarli na Bliski Wschód z bazy w Portsmouth jeszcze przed rozpoczęciem amerykańsko-izraelskich uderzeń na Iran.

Brytyjscy marynarze korzystają z nowoczesnych systemów bezzałogowych do wykrywania min, pozwalających lokalizować i niszczyć zagrożenia z bezpiecznej odległości. Sprzętu nie używano do tej pory w warunkach realnego konfliktu.

Z Bahrajnu marynarze mają wspierać sojusznicze floty i pomagać w ocenie zagrożeń dla żeglugi w rejonie cieśniny Ormuz. Przez przesmyk między Iranem a Omanem przepływa około 20 procent światowych dostaw ropy naftowej. Zakłócenie ruchu tankowców w tym miejscu może wpłynąć na globalne ceny energii.

Dyskusja o ewentualnym wysłaniu brytyjskiego okrętu do Zatoki Perskiej trwa jednak w Londynie. Brytyjskie władze obawiają się, że skierowanie dużej jednostki może zaostrzyć relacje z Iranem.

Czytaj także: Rosyjska sieć trolli włącza się w kampanię wyborczą na Węgrzech

W poniedziałek także władze Japonii i Australii wykluczyły wysłanie swoich okrętów wojennych do cieśniny Ormuz, mimo nacisków ze strony Waszyngtonu.

– W obecnej sytuacji w Iranie nie rozważamy wydania rozkazu przeprowadzenia operacji bezpieczeństwa morskiego – powiedział przed parlamentem japoński minister obrony Shinjiro Koizumi.

Podobne stanowisko zajęła Canberra. Australijska minister transportu Catherine King oświadczyła w rozmowie z telewizją ABC, że jej kraj nie skieruje okrętów do tego regionu. – Wiemy, jak ważna jest to kwestia, ale nie poproszono nas o to i nie uczestniczymy w takiej operacji – powiedziała.

Prezydent Donald Trump w miniony weekend wezwał sojuszników do wysłania jednostek wojennych w celu odblokowania cieśniny Ormuz, którą – według Waszyngtonu – może blokować Iran. Amerykański ambasador przy ONZ Michael Waltz podkreślił, że Stany Zjednoczone oczekują udziału innych państw, ponieważ zakłócenia żeglugi powodują gwałtowny wzrost cen paliw na świecie.

Trump napisał na platformie Truth Social, że choć potencjał wojskowy Iranu został poważnie osłabiony w wyniku amerykańsko-izraelskich nalotów, Teheran nadal może zagrażać żegludze przy użyciu min morskich i dronów. Waszyngton zapowiedział, że amerykańska marynarka wojenna będzie eskortować tankowce, gdy tylko stanie się to możliwe.

Od 28 lutego Izrael i USA prowadzą naloty na Iran. Teheran odpowiada ostrzałem Izraela i celów w regionie Bliskiego Wschodu, uderzając zarówno w amerykańskie bazy wojskowe, jak i infrastrukturę cywilną.

Czytaj także: Najpierw atak dronów, potem pożar. Lotnisko w Dubaju sparaliżowane

Prowadzący Mariusz Piekarski pytał ministrę Katarzynę Pełczyńską-Nałęcz m.in. o plany rządu, dotyczące skorzystania z pożyczki SAFE, pomimo weta. Redaktor przytoczył przy tym słowa prezydenta Karola Nawrockiego – „Każdy, kto pozaustawowo i bez zgody prezydenta uzależni polskie bezpieczeństwo od pieniędzy unijnych, poniesie konsekwencje”.

– SAFE to pieniądze na polskie bezpieczeństwo. Nie wyobrażam sobie wygrażania konsekwencjami za skorzystanie z unijnych pieniędzy. Lista zakupów dla wojska pozostaje niezmienna. Będzie realizowana, ale będzie to trudniejsze – odparła przewodnicząca Polski 2050.

Pełczyńska-Nałęcz zaznaczyła, że z poszczególnych zakupów z funduszu SAFE rząd będzie rozliczał się przed społeczeństwem.

– Przyszłe pokolenia potrzebują Polski bezpieczniej, a nie kłótliwej, w której dochodzi do zwarcia politycznego tylko po to, żeby leciały iskry – skomentowała burzliwą dyskusję wokół SAFE.

– Kłótnia wokół SAFE to awantura dla awantury – dodała.

Czytaj także: „Wolałbym, żeby prezydent nie koncentrował się na wojnie domowej”

– Jest taki idiotyzm polskich polityków, który polegam na tym, że mylą nasze realne zagrożenie – Wschód z Zachodem. Naszym wrogiem jest Imperium Rosyjskie, w którym Putin szaleje, grozi nam i naszym zachodnim sojusznikom – powiedziała Pełczynska-Nałęcz.

– Takie podejście nie ma nic wspólnego z troską o bezpieczeństwo i przyszłe pokolenia – podsumowała ministra.

Przewodnicząca Polski 2050 przypomniała o projekcie ustawy jej partii, od roku leżącym w sejmowej zamrażarce. Chodzi o zapis, który mówi, że o wyjściu Rzeczpospolitej z Unii Europejskiej, mogłoby zadecydować referendum.

– Jest gotowa ustawa, którą Koalicja od roku mrozi w komisji. Mam nadzieję, że po wczorajszym tweecie premiera pójdziemy z tym rozwiązaniem do przodu – przyznała Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz.

Czytaj także: Nowy klub Centrum osłabia Polskę 2050. Mniej resortów, mniej komisji

– Nie wygraliśmy kluczowych pojedynków. Zabrakło nam energii w fazach przejściowych. Nie byliśmy zdyscyplinowali w kluczowych trzech, czterech momentach meczu. Nie skończyliśmy swoich sytuacji, które mieliśmy i tak się to skończyło. Teraz musimy się skupić na czwartkowym pojedynku i jak najszybciej się zregenerować – mówił na konferencji pomeczowej trener Rakowa, Łukasz Tomczyk.

Częstochowianie ofensywnie rozpoczęli niedzielne spotkanie. W 11. minucie strzał na bramkę gospodarzy oddał Lamine Diaby Fadiga. Kilkanaście minut później wynik meczu otworzył Górnik. Piłka po uderzeniu Lukasa Sadlika odbiła się o jednego z piłkarzy Rakowa i zmyliła Oliwiera Zycha. W końcówce pierwszej połowy prowadzenie gospodarzy podwyższył Lukas Ambros.

W drugiej części spotkania goście szukali okazji do zdobycia kontaktowego gola. Najbliżej był Diaby Fadiga, który próbował zaskoczyć golkipera zabrzan uderzeniem głową. W 79. minucie Michael Ameyaw wykorzystał podanie od Karola Struskiego i Raków odrobił część strat. W końcówce regulaminowego czasu gry Górnik powrócił do dwubramkowego prowadzenie. Po raz drugi Zycha pokonał Sadilek. Więcej bramek już nie padło i częstochowianie musieli pogodzić się z porażką.

Górnik Zabrze – Raków Częstochowa 3:1 (2:0)

Raków: Zych – Arsenić, Racovițan (72, Dawidowicz), Svarnas – Ameyaw, Bulat (46, Struski), Repka, Amorim (46, Jean Carlos) – Diaby Fadiga, Ivi (46, Makuch) – Rocha (46, Brunes).

Górnik: Łubik – Olkowski, Janicki, Josema (68, Bochniewicz), Janza – Hellebrand (90, Donio), Sadilek, Ambros – Ikia Dimi (46, Zmrzly), Liseth (90, Podolski), Khlan (90, Sauer).

Źródło: www.rakow.com

Brytyjska Agencja Bezpieczeństwa Zdrowotnego (UKHSA) skontaktowała się już w sprawie epidemii z ponad 30 tys. studentów, pracowników uczelni i ich rodzin. W liście napisano, że osoby mieszkające i pracujące w niektórych częściach kampusu powinny „niezwłocznie” otrzymać antybiotyki.

Rzecznik agencji przyznał, że nie zidentyfikowano jeszcze konkretnego szczepu wywołującego chorobę.

Sam uniwersytet w Kent stwierdził w oświadczeniu: „Bezpieczeństwo naszych studentów i pracowników pozostaje naszym najwyższym priorytetem. Ściśle współpracujemy z zespołami zdrowia publicznego i jesteśmy w kontakcie z pracownikami oraz studentami, aby zapewnić im porady i wsparcie, których potrzebują”.

Według ustaleń BBC, wybuch epidemii prawdopodobnie ma związek z wydarzeniem towarzyskim w Canterbury, w którym wzięła udział część chorych. Specjaliści z UKHSA przesłuchują zakażonych, żeby ustalić, z kim mogli się kontaktować i kto jeszcze może być zagrożony.

Zapalenie opon mózgowych to infekcja błon, które otaczają mózg i rdzeń kręgowy. Objawy choroby to m.in. wysoka gorączka, złe samopoczucie oraz silny, narastający ból głowy. Zapalenie opon mózgowych może być groźne, wywołać choćby sepsę, dlatego tak ważna jest szybka reakcja. Chorobę łatwo pomylić z przeziębieniem, a nawet kacem – ostrzegają lekarze.

Zapalenie opon mózgowych może dotknąć każdego, ale najczęściej występuje u niemowląt, małych dzieci, nastolatków i młodych dorosłych.

CZYTAJ TEŻ: UE nie zmusza do szczepień. Słowa von der Leyen zostały zmanipulowane